Η χρονιά αυτή είναι μία μεταβατική χρονιά για τον Ολυμπιακό μας. Μετά την αποχώρηση των Συμεωνίδη, Δεπούντη και το θάνατο του Αναματερού ο Ολυμπιακός πρέπει να χτίσει μια καινούρια ομάδα. Ήρθαν πολλοί καινούριοι παίκτες αλλά το Πρωτάθλημα κατέληξε στον Άρη, τον οποίο ο Ολυμπιακός νίκησε για την πρώτη αγωνιστική του Πρωταθλήματος με 4-0. Ο Ολυμπιακός βέβαια κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πειραιώς πετυχαίνοντας ευρύτατες νίκες. Συγκεκριμένα νίκησε με 6-0 και 10-0 τον Θησέα, δύο φορές με 6-0 τον Αργοναύτη, 5-1 και 9-0 την Άμυνα και 5-1 τον Εθνικό. Επίσης κέρδισε και το Κύπελλο Πάσχα νικώντας τον Άρη με 1-0, τον Παναθηναϊκό με 5-0 και την ΑΕΚ με 1-0. Σε φιλικά παιχνίδια ο Ολυμπιακός νίκησε τον Άρη Νικαίας με 6-3, τον Ατρόμητο Πειραιά με 4-1, το Παγκράτι με 8-0 (το οποίο είχε αναδειχθεί ισόπαλο με τον Παναθηναϊκό με 2-2 και είχε νικήσει την ΑΕΚ με 2-0 για το Πρωτάθλημα Αθηνών), τον Εθνικό με 4-1, την ομάδα του Ελληνικού Στρατού, η οποία ήταν ουσιατικά μικτή Παναθηναϊκού, ΑΕΚ και Απόλλωνα, με 4-1 και την Παλλεβαδειακή με 6-1. Η ομάδα έχει και πάλι κανονικό προπονητή που είναι ο Θεμιστοκλής Ασδέρης ενώ στο ρόστερ της ομάδας μας βρίσκονται οι:
ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ:
Λούβαρης Αριστείδης
Ταβλάς
Κουρουκλάτος Στέλιος (ο "Βαβέλιος" ήταν γνωστός για τις ηρωικές του εξόδους. Κορυφαία του στιγμή ήταν το 2-0 της εθνικής εναντίον της Αιγύπτου στην Αλεξάνδρεια το 1951 για το Μεσογειακό Κύπελλο, το οποίο και κατέκτησε η εθνική. Ο Κουρουκλάτος έπιασε πέναλτυ και κράτησε το μηδέν στην εστία του με εκπληκτικές αποκρούσεις γεγονός που ανάγκασε τον βασιλιά της Αιγύπτου Φαρούκ να τρέξει να του δώσει συγχαρητήρια με τη λήξη του παιχνιδιού. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ο Κουρουκλάτος υπηρετεί στις τάξεις του εθνικού στρατού. Αξίζει να δούμε ένα απόσπασμα μίας επιστολής του προς τη διοίκηση της ομάδας ώστε να καταλάβουμε το πνεύμα των τότε παικτών. Γράφει, λοιπόν, ο στρατιώτης Κουρουκλάτος: "Θα έλθει και οκαιρός που θα προσφέρω και εγώ κάτι στην ομάδα που λατρεύω και που πονάω. Έτερον δεν έχω να σας γράψω παρά μόνον να δώσετε τους θερμούς μου χαιρετισμούς και τις ευχές μου συνάμα στους αγαπημένους μου συναδέλφους και τους εύχομαι κάθε θρίαμβο και δόξα για την αγαπημένη μας ομάδα. Σας χαιρετώ όλους με τας πιο ειλικρινείς και εγκαρδίους ευχαριστίας μου. Περιμένω σύντομα νέα σας. ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π." Καμιά σύγκριση με τη σημερινή πραγματικότητα. Πόσοι άραγε από τους σημερινούς παίκτες πονούν την ομάδα σε τέτοιο βαθμό;)
ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ:
Μινάρδος Διονύσης
Ζάκκας Νίκος
Μαλεύρης
Μουράτης Ανδρέας
Κοσκινάς
Λυμπέρης
Δρούγκας
Χέλμης Γιάννης
Γκιόκας
ΜΕΣΟΙ:
Βαγιακάκος
Δεπούντης Σπύρος
Γεωργάτος
Πήλιουρης
Ιωαννάτος
Πατρίκιος
ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ:
Χατζησταυρίδης Αλέκος
Βάζος Γιάννης
Βασιλείου Ν.
Αποστολόπουλος Μίμης
Βάρναλης
Χριστόπουλος Στέλιος (αποκτήθηκε για να αντικαταστήσει τον μεγάλο Βάζο που έφτανε στο τέλος μίας ένδοξης καριέρας. Λέγεται ότι τον υπέδειξε στη διοίκηση ο ίδιος ο Βάζος λέγοντας: "Πάρτε τον Στελάρα". Ήταν φοβερός παίκτης με γερό σουτ και αξιόπιστος σκόρερ αλλά πως να συγκριθείς με τον Γιάννη Βάζο;)
Συμεωνίδης Θεολόγος
Βένιος
Δαρίβας Γιώργος (τον φωνάζαν "Λορέντσι" πορομοιάζοντάς τον με τον σπουδαίο μέσα δεξιά της εθνικής Ιταλίας. Άψογο κοντρόλ, ταχύτητα, ευκινησία, απίστευτη ευφυΐα διέκριναν το παιχνίδι του. Στις 29 Φεβρουαρίου 1952 πετυχαίνει 3 γκολ στο 3-1 της εθνικής επί της Τουρκίας. Στις 4 Ιανουαρίου 1953 ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει την ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου Χριστουγέννων. Ο Δαρίβας περνάει με τη σειρά τους Μουρατίδη, Δαράκη, Πούλη, Παραγυιό και τον τερματοφύλακα Δελαβίνια και σημειώνει γκολ. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και εναντίον του μεγάλου τερματοφύλακα του Πανιωνίου, Πεντζαρόπουλου. Ο Δελαβίνιας σηκώνεται και του δίνει το χέρι σαν δείγμα αναγνώρισης της μεγάλης αξίας αυτόυ του παίκτη. Ένα ρεκόρ του είναι ότι έχει σκοράρει και στους πέντε τελικούς Κυπέλλου, στους οποίους αγωνίστηκε με την ερυθρόλευκη. Υπήρξε και προπονητής του Ολυμπιακού και κατέκτησε το Κύπελλο το 1971 και το νταμπλ το 1975.)
Μανταλόπουλος
Τριανταφύλλου
